Disco Elysium – co warto wiedzieć o tej grze fabularnej

Disco Elysium – kadr z mrocznego Revachol z detektywem

Disco Elysium – specyficzny świat, w którym rozmowa jest bronią

Revachol pachnie mokrym betonem, papierosami i tanim alkoholem, a jego zdewastowane ulice nie pozwalają zapomnieć o wojnie, która skończyła się dekadę przed pierwszą sceną gry. W tym mieście budzisz się w zdemolowanym pokoju hotelowym bez dokumentów, bez wspomnień i bez konkretnego planu, ale z mandatem od policji, którego nie jesteś w stanie odczytać. Właśnie tak zaczyna się Disco Elysium – gra fabularna, w której najważniejszą mechaniką nie jest rzut granatem, lecz rzut kostką w dialogu, w myśli i w obserwacji pozornie zwykłego pokoju.

Dla kogoś, kto kojarzy głównie tradycyjne RPG-i z turową walką, pierwsze minuty potrafią zaskoczyć. Nie ma tu paska zdrowia przeciwnika do wycelowania, nie ma ekwipunku pełnego mikstur, nie ma też klasy postaci wybieranej z listy. Są za to cztery osi, dwadzieścia cztery umiejętności, gabinet myśli i rozmowy, w których każde zdanie możesz rozwinąć albo stłumić własnym wyborem. Ten artykuł wyjaśnia, czym dokładnie jest ta produkcja, jak działa, gdzie można ją dziś kupić i co warto wiedzieć, zanim usiądziesz do niej pierwszy raz – od spraw technicznych, przez kontekst studia, po decyzje, które kształtują twoją wersję detektywa.

Czym jest Disco Elysium i kto za nią stoi

Disco Elysium to komputerowa gra fabularna wyprodukowana i wydana przez studio ZA/UM. Jej premiera odbyła się w listopadzie 2019 roku na PC z systemem Windows, a w kolejnych miesiącach gra trafiła na macOS, konsole i przenośną hybrydę Nintendo. Za scenariusz odpowiada karelsko-estoński powieściopisarz Robert Kurvitz, a muzykę skomponował brytyjski zespół Sea Power, co słychać w nastrojowych, często przygnębiających motywach przewodnich miasta. Grę zbudowano na silniku Unity, co ma swoje konsekwencje w sposobie renderowania i w wydajności na starszych komputerach, ale też pozwoliło autorom zachować charakterystyczną, akwarelową stylistykę wizualną bez konieczności budowania wielkich, trójwymiarowych zasobów.

Produkcja różni się od klasycznych RPG-ów jedną kluczową cechą – w Disco Elysium nie ma walki w tradycyjnym sensie. Każda czynność związana z przemocą lub tężyzną fizyczną sprowadza się do sprawdzenia umiejętności, rzutu kośćmi i wyboru w drzewku dialogowym. Zamiast podchodzić do przeciwnika z paskiem zdrowia, stajesz przed lustrem, papierosem albo politykiem i próbujesz przetrwać rozmowę. To decyzja projektowa, która z jednej strony wyklucza graczy szukających bezpośredniej akcji, a z drugiej daje coś rzadkiego: dojrzały, literacko napisany świat, w którym liczy się słowo, a nie przycisk ataku. W praktyce oznacza to też, że nie istnieje tu typowy dla gatunku poziom doświadczenia – postać rozwija się przez wybory światopoglądowe, a nie przez zabijanie potworów.

Fabularny kontekst: kto zabił i dlaczego nie pamiętasz

Akcja toczy się w fikcyjnym Revachol, mieście-katastrofie, które nie podniosło się po wojnie sprzed dekad. Twoja postać to detektyw-amnezjyk, alkoholik, którego ciało odzyskują partnerzy z 41. komisariatu – Kim Kitsuragi oraz strażnik, który od początku traktuje cię z mieszaniną politowania i nieufności. Mandat, który masz przy sobie, dotyczy morderstwa – i to właśnie tę sprawę musisz poprowadzić. Tyle że nie pamiętasz ofiary, nie pamiętasz okoliczności, nie pamiętasz nawet własnego nazwiska, a w notesie zamiast notatek znajdujesz jedynie puste strony i zaschnięte plamy.

W trakcie śledztwa poznajesz Revachol: dzielnicę pełną związków zawodowych, kościołów pustyni, politycznych frakcji i zwykłych ludzi, którzy próbują przetrwać między jedną a drugą zmianą w hotelu Whirling-in-Rags. Każda rozmowa to osobna mikrohistoria – od dziwacznego bramkarza, przez lokalnego dilera, po ideologa, który ma dla ciebie przygotowaną całą filozofię dziejów. Struktura fabuły celowo uniera linearnej ścieżki: wielu NPC-ów ma swoje własne problemy i cele, do których możesz wrócić w dowolnym momencie, a ich nastawienie zmienia się w zależności od tego, ile razy z nimi rozmawiałeś i co im obiecałeś. To bliżej powieści kryminalnej z tysiącem przypisów niż gry z kolejnymi questami oznaczonymi markerem na mapie.

Warto też dodać, że fabuła nie kończy się na rozwiązaniu sprawy morderstwa. W trakcie drugiej połowy gry protagonista wraca do własnej, osobistej historii – i tam właśnie odsłania się największa siła scenariusza Kurvitza: połączenie detektywistycznej intrygi z osobistą tragedią, w której gracz decyduje, kim właściwie jest jego bohater i czy w ogóle chce się tego dowiedzieć.

Jak działają 24 umiejętności i cztery osi postaci

Centralnym elementem mechaniki jest system dwudziestu czterech umiejętności, które reprezentują aspekty osobowości i ciała detektywa. Część z nich dotyczy intelektu (Logika, Encyklopedia, Retoryka, Wizja), część psychiki (Autorytet, Empatia, Sugestia, Dramaturgia), a część ciała (Wytrzymałość, Spostrzegawczość, Koordynacja ruchowa, Siła fizyczna). Każda z nich ma własny poziom, własny styl narracyjny i własne zdanie o tobie – co widać wtedy, gdy w trakcie dialogu włącza się Elektrochemia i zaczyna szukać w kieszeniach alkoholu, albo gdy Dramaturgia podpowiada ci, że właśnie straciłeś twarz w rozmowie z przechodniem. Umiejętności nie są ciche – one mówią, komentują, czasem kłócą się między sobą, a w najgorszych momentach przejmują kontrolę nad twoim kursorem.

Umiejętności dzielą się na cztery osi, które można rozwijać w trakcie gry. Poniższa tabela pokazuje, jak te osi są rozmieszczone w głównych kategoriach:

Oś Dominujące aspekty Przykładowe umiejętności Styl wypowiedzi
Intelekt Logika, wiedza, retoryka Logika, Encyklopedia, Retoryka, Wizja Chłodna analiza, wyliczanki, dygresje encyklopedyczne
Psychika Wola, autorytet, empatia Autorytet, Empatia, Sugestia, Dramaturgia Reakcje emocjonalne, napięcie, kreowanie wrażenia
Ciało Siła, koordynacja, wytrzymałość Siła fizyczna, Koordynacja ruchowa, Spostrzegawczość, Reakcja Krótkie, brutalne zdania, ciało jako przeszkoda
Zmysły i instynkt Alkohol, ból, percepcja Elektrochemia, Wytrzymałość na ból, Półświat, Konstytucja Niskie, biologiczne, często nieprzyzwoite głosy

Sprawdzenia umiejętności opierają się na rzutach kośćmi. Do wyniku dodajesz poziom danej umiejętności, a następnie porównujesz go z progiem trudności zadania. Kości nie są jednak zwykłym generatorem liczb – mają fizyczną reprezentację na ekranie, a w wersji The Final Cut także fizykę, która sprawia, że dwóch identycznych rzutów nie da się uzyskać w ten sam sposób. Wynik sprawdzenia zmienia bieg sceny, ale rzadko ją zamyka: niepowodzenie też prowadzi do konsekwencji, które fabularnie są równie ciekawe jak sukces. Czasem jeden chybię o pół punktu otwiera zupełnie inny wątek, niż zakładał projektant – i właśnie w takich momentach Disco Elysium pokazuje, że porażka w tej grze nie istnieje, jest tylko inna wersja historii.

Gabinet myśli – drugi plan detektywa

Drugim filarem mechaniki jest gabinet myśli. W trakcie gry protagonista zbiera różne przekonania, fobie, ideologie i wspomnienia – wszystkie mają formę kart w wewnętrznym interfejsie, pogrupowanych w czterech pokojach: intelektu, psychiki, ciała oraz zmysłów. Możesz je rozwijać, kosztem czasu w grze i zmiany innych umiejętności, albo tłumić w specjalnym pokoju podświadomości, co też niesie konsekwencje – na przykład stłumienie myśli o samobójstwie poprawia samopoczucie, ale jednocześnie zamyka kilka powiązanych wątków w śledztwie.

To rozwiązanie daje unikalną kontrolę nad postacią. Możesz zbudować detektywa-socjalistę, detektywa-egoistę, detektywa-komunistę, detektywa-moralistę albo kogoś, kto po prostu chce zapomnieć o ranach. Każda z tych wizji ma swoje plusy: wysoka Autorytet pozwala wymuszać zeznania, wysoka Empatia ułatwia rozmowy z ofiarami, wysoka Logika pomaga znaleźć niespójności w zeznaniach, wysoka Elektrochemia otwiera lokale, do których inaczej nie wejdziesz. Żadna z nich nie jest zła – wszystkie są po prostu różnymi wersjami tego samego, zniszczonego człowieka, a gra nie ocenia twoich wyborów wprost, tylko obserwuje konsekwencje.

Co ważne, gabinet myśli działa też w drugą stronę: to właśnie stamtąd wypływają najbardziej absurdalne i zabawne momenty gry, gdy w trakcie poważnej rozmowy z politykiem włącza się myśl o modzie i zaczyna dyktować ci, żebyś założył kapelusz, bo wypadasz blado. To humor, który trudno opisać recenzją – trzeba go przeżyć, najlepiej po polsku, bo polska wersja zachowuje większość tych niuansów.

Tryb The Final Cut i pełna wersja

W marcu 2021 roku wydano rozszerzoną edycję gry pod tytułem Disco Elysium: The Final Cut. W porównaniu z wersją podstawową dodaje ona pełne aktorstwo głosowe dla niemal wszystkich postaci, w tym dla protagonisty – oryginalnie gra miała tylko wybiórcze voice-overy. Edycja rozszerza też wątek polityczny o dodatkową sprawę poboczną związaną z losami jednej z towarzyszek detektywa i wprowadza tryb politycznego przesłuchania dla zakończenia fabuły, w którym przesłuchujesz jednego z antagonistów z perspektywy wybranej ideologii. Na liście zmian znalazły się także niewielkie poprawki balansu i interfejsu, w tym lepsze narzędzia ułatwień dostępu dla osób z problemami ze wzrokiem i słuchem.

To właśnie The Final Cut jest wersją, którą dziś znajdziesz w cyfrowych sklepach na PC, PlayStation 4, PlayStation 5, Xbox One, Xbox Series X/S i Nintendo Switch. Edycja ta jest też podstawą polskiego wydania, o czym więcej w dalszej części artykułu. Jeśli posiadasz starszą wersję gry kupioną przed marcem 2021 roku, w większości platform możliwa była darmowa aktualizacja do The Final Cut – warunki zależały od sklepu i od tego, czy kupiłeś grę przed premierą edycji rozszerzonej.

Gdzie kupić i na czym zagrać

Poniższa tabela pokazuje dostępność wersji w głównych sklepach cyfrowych, z uwzględnieniem platform, na których pojawiały się wzmianki w materiałach wydawcy.

Platforma Wersja podstawowa The Final Cut Polska wersja językowa
PC (Windows, macOS) Historycznie dostępna Standardowa edycja Tak, od 2021
PlayStation 4 / 5 Niedostępna w głównym obiegu Standardowa edycja Tak
Xbox One / Series X|S Niedostępna w głównym obiegu Standardowa edycja Tak
Nintendo Switch Niedostępna w głównym obiegu Standardowa edycja Tak

Gra nie posiada klasycznej edycji pudełkowej z fizycznym nośnikiem w głównym obiegu – wszystkie wersje są cyfrowe, choć w przeszłości pojawiały się limitowane wydania kolekcjonerskie z dodatkami, takimi jak przypinka, plakat i książeczka. Jeśli szukasz zakupu, sprawdź aktualną ofertę Steam, GOG, Epic Games Store oraz sklepów konsolowych, ponieważ ceny różnią się w zależności od platformy i sezonowych promocji. Warto też wiedzieć, że GOG oferuje wersję bez DRM, co dla części graczy jest argumentem samym w sobie – i to niezależnie od tego, czy planujesz korzystać z tej swobody w praktyce.

Polska wersja językowa

Polska wersja językowa pojawiła się w grudniu 2021 roku, co miało ogromne znaczenie dla lokalnej publiczności. Tłumaczenie przygotowali Piotr Goździk, Marek Gałązka i Kamil Rogula – trójka tłumaczy znanych z innych dużych produkcji RPG. Dzięki temu gra zyskała nie tylko napisy, ale przede wszystkim pełną lokalizację dialogów, myśli wewnętrznych i opisów umiejętności. To ważne, bo wiele żartów i literackich odwołań w grze opiera się na niuansach języka, które łatwo tracą się przy prowizorycznym tłumaczeniu – żarty o Encyklopedii, suche riposty Dramaturgii czy filozoficzne wywody Elektrochemii po prostu inaczej brzmią po polsku niż po angielsku.

Polska edycja obejmuje też spolszczenie interfejsu i wszystkich tekstów pobocznych, takich jak opisy przedmiotów, notatki w książeczce detektywa czy wewnętrzne monologi postaci. Jeśli zależy ci na pełnym doświadczeniu bez bariery językowej, wersja The Final Cut po aktualizacji z 2021 roku jest właściwym wyborem – wcześniejsze edycje po polsku były dostępne tylko w trybie tekstowym, z angielskim dubbingiem, co dla wielu osób psuło odbiór najbardziej naturalistycznych scen.

Trzeba jednak uczciwie zaznaczyć, że jakość polskiego przekładu bywa dyskutowana w sieci. Część graczy chwali go za literacki styl i utrzymanie specyficznego tonu Kurvitza, część wskazuje na drobne niespójności w terminologii umiejętności i na decyzje tłumaczy, które mocno spolszczają idiom oryginału. To nie jest argument za rezygnacją z polskiej wersji – po prostu warto wiedzieć, że to przekład z wyraźnym charakterem, a nie tłumaczenie neutralne.

Oprawa wizualna i muzyczna

Styl wizualny Disco Elysium to jedna z pierwszych rzeczy, które rzucają się w oczy – i jedna z najczęściej chwalonych w recenzjach. Twórcy zrezygnowali z klasycznego trójwymiarowego renderowania na rzecz akwarelowych ilustracji, które wyglądają jak poruszające się, narysowane ręcznie plansze. Kamera rzadko jest swobodna – porusza się w ustalonych ujęciach, co daje wrażenie patrzenia na plansze komiksu albo kolejne klatki powieści graficznej, a jednocześnie pozwala twórcom precyzyjnie komponować każdą scenę. Wewnętrzne monologi umiejętności, takie jak Elektrochemia czy Dramaturgia, pojawiają się w osobnych, stylizowanych ramkach – co wzmacnia wrażenie, że słyszysz głos w głowie, a nie czytasz suchy opis. W ujęciu całości produkcja wpisuje się w nurt komputerowych gier fabularnych o silnym rysie autorskim.

Muzyka autorstwa zespołu Sea Power jest nastrojowa, elektroniczna, z elementami orkiestrowymi i mocno industrialnymi partiami syntezatorów. Nie jest nachalna – często towarzyszy ci w tle jako dźwiękowy tapicer lokacji, ale w kluczowych momentach potrafi wejść z pełną siłą, szczególnie w scenach z politykami, w kościele i w drugiej połowie gry, gdy tempo śledztwa przyspiesza. Całość tworzy klimat, który trudno pomylić z czymkolwiek innym na rynku – i co ważne, muzyka rzadko powtarza się w oczywisty sposób, więc nawet po dwudziestu godzinach nie masz wrażenia, że słuchasz zapętlonego motywu z menu.

W wersji The Final Cut dochodzi do tego aktorstwo głosowe, które w polskim wydaniu korzysta z lokalnej obsady. To właśnie głosy nadają postaciom ostateczny kształt – suchy, zmęczony ton Kima Kitsuragiego, nerwowy, wyrachowany szept antagonisty czy też niespodziewanie ciepły głos jednej z kobiet z kościoła pustyni. Bez tego dubbingu Disco Elysium byłoby wciąż świetną grą, ale z nim staje się produkcją, w której słychać, że ktoś naprawdę zadbał o ostatnie kilka procent jakości.

Dla kogo jest ta gra, a dla kogo nie

Warto szczerze powiedzieć, dla kogo Disco Elysium jest, a dla kogo nie. Poniższa lista podsumowuje najważniejsze profile graczy, którym produkcja może przypaść do gustu – i profile, którym raczej nie pomoże.

Sprawdzi się, jeśli lubisz powieści noir, kryminały polityczne i dialogi jako główną formę rozgrywki. Sprawdzi się, jeśli cenisz narrację dojrzałą, pełną odwołań kulturowych i filozoficznych, ale bez moralizatorstwa – gra stawia pytania, ale nie udziela gotowych odpowiedzi. Sprawdzi się, jeśli akceptujesz brak walki, brak tradycyjnego ekwipunku i brak poziomu doświadczenia w klasycznym sensie. Sprawdzi się, jeśli masz czas na 25–35 godzin pierwszego przejścia i nie przeszkadza ci wolne tempo pierwszych rozdziałów. Może rozczarować, jeśli szukasz akcji, szybkich pojedynków i wyraźnego systemu progresji liczbowego. Może też rozczarować, jeśli nie akceptujesz braku głównego quest markera – tu naprawdę musisz czytać notatki i rozmawiać z NPC-ami, żeby wiedzieć, dokąd iść.

Jak długo trwa i ile runów ma sens

Pierwsze przejście zajmuje zazwyczaj od 25 do 35 godzin, w zależności od tego, jak dużo czytasz i jak dokładnie przeszukujesz lokacje. Drugie przejście z innym archetypem postaci potrafi trwać 15–20 godzin, bo wiele dialogów się powtarza, ale ich treść się zmienia w zależności od twoich umiejętności i przekonań – inaczej brzmi rozmowa z bramkarzem, gdy grasz detektywa-socjalistę, a inaczej, gdy budujesz autorytet faszyzującego gliny. Trzecie i kolejne przejścia są już typowo dla fanów narracji, którzy chcą zobaczyć konkretne zakończenie – bo to, jak zakończysz grę, zależy od wyborów politycznych i światopoglądowych, nie od poziomu doświadczenia.

Dlatego Disco Elysium nie jest produkcją do odpalenia na godzinę. To gra na wieczór, na weekend, na spokojne sesje, gdy masz czas wejść w dialog i przesłuchać świadka. Jeśli lubisz takie tempo, wynagrodzi cię jedną z najlepiej napisanych historii w branży – ale jeśli wolisz dwudziestominutowe sesje i szybkie postępy, lepiej odpuścić i wrócić do niej w bardziej sprzyjającym momencie.

Wskazówki na pierwsze godziny

Jeśli planujesz pierwszą sesję, poniższe wskazówki pomogą ci uniknąć najczęstszych pułapek, w które wpadają nowi gracze. Zainwestuj pierwszy punkt umiejętności w Elektrochemię albo Logikę – to dwa najczęściej przydatne aspekty w pierwszych rozdziałach, bo otwierają dodatkowe opcje dialogowe i lokacyjne. Czytaj każdą notatkę w książeczce detektywa – to nie dodatkowa zawartość, to twój dziennik sprawy, w którym pojawiają się tropy i skróty myślowe protagonisty. Nie ignoruj NPC-ów z drugiego planu – wiele z nich ma długie, powtarzające się dialogi, ale właśnie tam pojawiają się kluczowe tropy do pobocznych wątków. Nie bój się przegrywać sprawdzeń kośćmi – wiele porażek to początek osobnych, równie ciekawych wątków, które z powodzeniem zamykają się dopiero pod koniec gry. Wróć też do miejsc, które wydają się puste – po pierwszych postępach w śledztwie odblokowują się tam nowe opcje dialogowe i zdarzenia, których wcześniej nie zauważysz.

FAQ: Najczęściej zadawane pytania

Czy Disco Elysium wymaga dobrego komputera?

Gra korzysta z Unity, ale ma wyraźne wymagania pamięci RAM w wersji z pełnym aktorstwem głosowym – na starszych laptopach warto zamknąć inne programy, zanim odpalisz śledztwo. Na współczesnych komputerach stacjonarnych z 16 GB RAM i dowolnym nowoczesnym procesorem działa płynnie. Na konsolach obecnej generacji nie ma problemów z wydajnością, choć w trybie przenośnym Nintendo Switch zdarzają się dłuższe ekrany ładowania przy wejściu do większych lokacji.

Czy w grze jest walka?

Nie. Wszystkie konfrontacje są rozwiązywane dialogiem, rzutami kości i wyborem w drzewku umiejętności. Nie ma tu tradycyjnego systemu turowego ani pauzy, w której wybierasz atak. To świadoma decyzja projektowa studia ZA/UM, która odróżnia Disco Elysium od większości komputerowych gier fabularnych.

Czy mogę grać bez angielskiego?

Tak. Od aktualizacji z grudnia 2021 roku gra ma pełną polską wersję językową, w tym napisy, interfejs i dialogi. Polski przekład jest uznawany za jeden z lepszych lokalizacji na rynku, choć – jak to bywa z dużymi projektami – część graczy zgłasza drobne uwagi do wybranych terminów umiejętności.

Czy wersja The Final Cut różni się fabularnie od podstawy?

Różni się w trzech aspektach: ma pełne aktorstwo głosowe, dodatkową sprawę poboczną oraz tryb politycznego przesłuchania dla zakończenia. Główna oś fabularna pozostaje taka sama. Jeśli zależy ci na pełnym doświadczeniu, The Final Cut to wersja, którą powinieneś wybrać – starsza edycja nie jest już oddzielnie sprzedawana w większości sklepów.

Czy w grze są mikropłatności albo elementy sieciowe?

Nie. Disco Elysium to gra jednoosobowa, bez trybu multiplayer, bez sklepu wewnętrznego i bez mikropłatności. Cała zawartość jest dostępna po zakupie, a tryb offline działa bez żadnych ograniczeń. To rzadkość we współczesnych dużych premierach, ale właśnie dzięki temu gra pozostaje taką, jaką twórcy ją zaprojektowali.

Czy nadaje się dla kogoś, kto nigdy nie grał w RPG?

To jedno z lepszych wejść w gatunek, bo gra nie wymaga znajomości mechanik turowych, systemu ekwipunku ani rozbudowanych drzewek klas. Wystarczy umiejętność czytania i gotowość do podejmowania decyzji, które nie zawsze mają dobrą odpowiedź. W praktyce jedynym wymaganiem jest tolerancja dla dużej ilości tekstu – jeśli wolisz gry z minimalną liczbą dialogów, tu możesz się szybko zmęczyć.

Czy w grze są sceny brutalne lub trudne emocjonalnie?

Tak, choć w formie narracyjnej, nie graficznej. W grze pojawiają się opisy przemocy, samookaleczenia, uzależnień i samobójstw. Nie są gloryfikowane, ale są obecne i dotykają wielu postaci, w tym protagonisty. Jeśli masz wrażliwość na takie tematy, warto o tym wiedzieć przed rozpoczęciem – i ewentualnie zrobić sobie przerwę po najtrudniejszych rozdziałach, bo kumulacja tych wątków w drugiej połowie gry bywa wyczerpująca.

Czy warto kupić grę w 2026 roku?

To wciąż jedna z najlepiej ocenianych gier fabularnych ostatnich lat. Jeśli jeszcze w nią nie grałeś, a lubisz literacko napisane RPG-i, to edycja The Final Cut pozostaje najpełniejszą wersją, w jakiej możesz ją przejść. Jeśli zaś grałeś w wersję podstawową, nowe tłumaczenie i dodatkowa sprawa mogą być wystarczającym powodem do ponownego uruchomienia – zwłaszcza że polski dubbing nadaje kilku scenom dodatkowy, niespodziewany ciężar.

Jak wygląda kwestia praw autorskich do marki?

Studio ZA/UM przeszło w ostatnich lata poważne zmiany organizacyjne, w tym publiczne spory dotyczące praw do marki i twórców zaangażowanych w produkcję pierwszej części. Nie zmienia to faktu, że samodzielna gra, którą dziś możesz kupić, pozostaje tą samą, zamkniętą historią – niezależnie od tego, kto obecnie zarządza marką. Jeśli interesują cię sequel lub nowe produkcje w uniwersum, musisz śledzić oficjalne komunikaty studia, bo informacje o nich bywają podawane z opóźnieniem.

Disco Elysium to rzadki przypadek gry, która nie udaje filmu, nie udaje powieści, ale robi coś, czego ani film, ani powieść w tej formie zrobić nie mogą – daje ci całą kontrolę nad myślami postaci i pozwala przekuć tę kontrolę w zupełnie inną historię za każdym razem, gdy zaczynasz od nowa. Jeśli szukasz produkcji, w której tempo, klimat i styl narracji mają takie samo znaczenie jak mechanika – to wciąż jeden z najciekawszych tytułów w całym gatunku.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *