Resident Evil 2
Pierwszy raz trafiłem do Raccoon City w 1999 roku na konsoli PlayStation i do dziś pamiętam, jak długo zwlekałem przed drzwiami komisariatu, zanim nacisnąłem klawisz, żeby je otworzyć. To uczucie, kiedy postać w grze stoi bezbronnie w korytarzu, a kamera odjeżdża w górę i zostawia ją samą z napisem „Itchy, tasty”, jest w grach wideo niemal niezastąpione. Resident Evil 2 od lat zajmuje w panteonie survival horroru miejsce obok pierwszej odsłony z 1996 roku i remakeu z 2019 roku, ale wciąż bywa źródłem nieporozumień: jedni pamiętają tylko Leona i Claire, inni kojarzą tytuł z dziwnym scenariuszem z tofu, a jeszcze inni mylą wersje na poszczególne konsole.
W tym tekście chcę uporządkować najważniejsze informacje o oryginalnym Resident Evil 2 z 1998 roku, jego mechanikach, wersjach, scenariuszach i miejscu w serii. To nie jest poradnik „jak przejść grę” – to spokojne spojrzenie na produkcję, która w 2026 roku nadal potrafi zainteresować zarówno osoby wracające do niej sentymentalnie, jak i tych, którzy szukają pierwszego kontaktu z survival horrorem w wydaniu Capcomu. Po drodze pojawią się dwie tabele porównawcze (wersje gry i scenariusze), kilka praktycznych list oraz sekcja najczęściej zadawanych pytań.
Krótka historia powstania gry
Capcom po premierze pierwszej części Resident Evil w 1996 roku stanął przed prostym pytaniem: jak zrobić sequel, który będzie większy, bardziej dramatyczny i jednocześnie nie zepsuje klimatu oryginału. Resident Evil 2 był przez wiele miesięcy rozwijany równolegle w dwóch niezależnych wersjach, co dobrze udokumentowały materiały z okazji dwudziestolecia serii. Pierwsza, wewnętrzna wersja robocza nosiła roboczy tytuł Resident Evil 1.5 i była na tyle odmienna, że zespół zdecydował się ją porzucić. W jej miejsce powstała zupełnie nowa produkcja, którą finalnie wydano w styczniu 1998 roku w Japonii, a kilka tygodni później w Europie i Stanach Zjednoczonych.
Zmiana ta jest ważna, bo wyjaśnia rozwiązania, które do dziś budzą pytania. Gra nie startuje bowiem od opowiedzenia, co było dalej – przenosi gracza do Raccoon City w innym momencie, z nowymi postaciami, a jednocześnie zachowuje układ, który dla fanów serii był już znajomy. Capcom zdecydował się na kontynuację zamiast na remake, a przy okazji wprowadził kilka znaczących zmian w mechanice, o czym piszę w dalszej części tekstu.
Warto też dodać, że produkcja powstawała w okresie, gdy japońskie studia szukały sposobu na rozszerzenie formuły horroru o większe lokacje i bardziej rozbudowaną fabułę. W porównaniu z pierwszą częścią, która rozgrywała się niemal wyłącznie w posiadłości, sequel przenosi akcję do całego miasta i jego instytucji, a to wymagało innego podejścia do projektowania poziomów. Stąd właśnie wzięły się powracające w niektórych wydaniach pomysły na dodatkowe tryby, jak Extreme Battle, które wykorzystywały powtórzone fragmenty plansz w formie krótkich, wymagających wyzwań.
Fabuła bez spoilerów – Leon, Claire i upadek Raccoon City
Akcja Resident Evil 2 rozgrywa się kilka miesięcy po wydarzeniach znanych z pierwszej części. Raccoon City przez krótki czas znów było spokojnym miasteczkiem, ale sytuacja szybko wymyka się spod kontroli, gdy większość mieszkańców zaczyna zmieniać się w zombie. W tym samym czasie do miasta przyjeżdżają dwie postacie: młody policjant Leon S. Kennedy, dla którego to pierwszy dzień służby, oraz Claire Redfield, która szuka swojego brata Chrisa, protagonisty pierwszej odsłony.
Claire i Leon spotykają się w centrum miasta, ale bardzo szybko zostają rozdzieleni. Ich dalsze losy śledzimy już osobno, w zależności od wybranego scenariusza. Wspólnym punktem obu tras jest Komisariat Policji, który pełni rolę głównej „bazy” i zarazem jednego z najbardziej zapadających w pamięć budynków w historii gatunku. To w nim rozgrywają się najważniejsze zwroty akcji, a także pojawiają się postacie drugoplanowe: Ada Wong, Sherry Birkin, Marvin Branagh czy Robert Kendo.
W produkcji przewijają się też wątki związane z korporacją Umbrella i wirusem G, którego twórcą jest doktor William Birkin. To on pośrednio odpowiada za całą katastrofę, a przy tym sam staje się jednym z bossów w obu scenariuszach. Fabuła jest celowo niesymetryczna – każda z postaci widzi inne fragmenty tej samej tragedii, a pozornie drobne wydarzenia w scenariuszu Leona mają swoje odbicie w scenariuszu Claire i odwrotnie.
Oprócz głównego konfliktu w tle przewija się kilka wątków obyczajowych, które nie zawsze są eksponowane w przerywnikach filmowych. Ada Wong pojawia się wyłącznie w kampanii Leona i ma w niej własne, krótkie sekwencje grywalne. Sherry Birkin towarzyszy Claire przez znaczną część fabuły, a jej relacja z bohaterką w scenariuszu B nabiera ciężaru, którego nie widać w wariancie A. To właśnie takie detale sprawiają, że pełne zrozumienie historii wymaga przejścia obu kampanii.
Mechaniki, które odróżniały sequel od pierwowzoru
Resident Evil 2 korzysta z tych samych fundamentów, które zdefiniowały pierwszą część: pre-renderowane tła, stałe kamery i ograniczony ekwipunek. W praktyce oznacza to, że gracz nie widzi świata z perspektywy oczu bohatera, lecz obserwuje go z oddali, z kątów, które budują napięcie lepiej niż niejeden współczesny skrypt. Ta decyzja designerska sprawia, że wrażenie zagrożenia nie znika nawet w 2026 roku – przeciwnik, którego widzimy przez wąski korytarz, jest groźniejszy niż taki, którego kamera filmowałaby z bliska.
W porównaniu z pierwszą odsłoną pojawiło się jednak kilka nowości. Każda z dwóch postaci dysponuje ośmioma slotami w ekwipunku, które można rozbudować w trakcie gry do dziesięciu. Wybór postaci nie zależy od poziomu trudności – każda ma własny scenariusz, zapisany na osobnej płycie. Najważniejszą zmianą fabularną jest układ dwóch kampanii, które krzyżują się ze sobą: przejście scenariusza Leona A odblokowuje scenariusz Claire B, a po ukończeniu Claire A zyskuje się dostęp do Leona B. Właśnie wariant Claire A / Leon B jest uznawany za kanoniczny dla całej serii.
W grze zachowano charakterystyczny dla gatunku system zapisu: specjalne maszyny do pisania zużywają taśmy, a ekwipunek trzeba zostawiać w specjalnych skrzynkach. Te elementy wydają się dziś archaiczne, ale są jednocześnie źródłem napięcia, bo każda decyzja „co zabrać, a co zostawić” wpływa na dalszy przebieg gry. W praktyce Resident Evil 2 to pozycja, która uczy gracza planowania zanim w ogóle pomyśli o walce z bossem.
Istotną nowością jest też wprowadzenie postaci grywalnych w obrębie jednej kampanii. W scenariuszu Leona przez krótki czas kierujemy Adą Wong, a w scenariuszu Claire – Sherry Birkin, choć jej sekcje są znacznie krótsze i ograniczają się do kilku pomieszczeń. Te fragmenty są cenne, bo pozwalają zobaczyć lokacje z innej perspektywy, a Sherry w swoich etapach nie ma dostępu do broni palnej – tylko do noża i uników. W praktyce to jeden z niewielu momentów w całej serii, gdy gracz zmuszony jest radzić sobie praktycznie bez amunicji.
Capcom przy okazji rozbudował też system zapasów. Oprócz klasycznych apteczek w grze pojawiają się mieszanki ziół, które można łączyć, oraz specjalne proszki zwiększające skuteczność strzału. Działają one wyłącznie przez kilka kroków, więc używa się ich przed konkretną walką, a nie „na zapas”. Dla osób przyzwyczajonych do późniejszych odsłon serii to ukłon w stronę taktycznego podejścia do ekwipunku, który w kolejnych częściach bywał stopniowo upraszczany.
Scenariusze A i B – co tak naprawdę się różni
Jednym z najczęściej zadawanych pytań przez osoby wracające do Resident Evil 2 jest to, czym różnią się cztery główne scenariusze. Poniższa tabela przedstawia najważniejsze różnice w skrócie.
| Scenariusz | Główna postać | Kanoniczność | Najważniejsze różnice |
|---|---|---|---|
| Leon A | Leon S. Kennedy | Wariant kanoniczny (razem z Claire B) | Spotkanie z Adą Wong, śmierć Bena Bertolucciego, inne rozmieszczenie broni |
| Claire A | Claire Redfield | Wariant kanoniczny (razem z Leonem B) | Więcej czasu z Sherry Birkin, wcześniejsze spotkanie z doktor Annette Birkin |
| Leon B | Leon S. Kennedy | Wariant kanoniczny (razem z Claire A) | Ada przeżywa dłużej, inne lokacje, zmodyfikowane zakończenie |
| Claire B | Claire Redfield | Wariant kanoniczny (razem z Leonem A) | Sherry zarażona wcześniej, zmienione walki z Williamem Birkinem |
W praktyce nie chodzi tylko o inne przerywniki filmowe. W wariancie B przeciwnicy są silniejsi, lokacje są nieco inaczej rozłożone, a niektóre zdarzenia, które w wariancie A miały tragiczny finał, tutaj kończą się inaczej. Dlatego właśnie scenariusze A i B są uzupełnieniem, a nie powtórzeniem – warto je przejść oba, jeśli ktoś chce zobaczyć pełny obraz wydarzeń w Raccoon City.
Kanoniczność wariantu Claire A i Leon B wynika z kilku drobnych szczegółów, na które warto zwrócić uwagę. To w nim Ada Wong przeżywa nieco dłużej, a finał Leona zakłada konkretny rozwój jej relacji z protagonistą. Wariant B uwzględnia też więcej konsekwencji zatrucia Sherry wirusem G, co ma znaczenie przy kilku późniejszych walkach z Williamem Birkinem. Fani, którzy chcą zobaczyć „oficjalną” wersję wydarzeń, powinni zaczynać od Claire A, a następnie przechodzić Leona B.
Dodatkowe scenariusze – HUNK i Tofu
Po ukończeniu dwóch głównych kampanii w Resident Evil 2 odblokowują się dwie dodatkowe mini-gry. Pierwsza, The 4th Survivor, pozwala wcielić się w HUNKa, komandosa korporacji Umbrella, któremu udało się przeżyć atak zmutowanego Williama Birkina. Misja polega na przedarciu się przez kanały Raccoon City do punktu ewakuacyjnego na dachu komisariatu, a wynik jest oceniany na podstawie czasu przejścia. To jeden z najtrudniejszych scenariuszy w grze, ponieważ ekwipunek jest mocno ograniczony, a każda rana obniża szanse na dobrą pozycję w rankingu. For additional context, Polskie hasło o Resident Evil 2 w Wikipedii opisuje ten scenariusz jako kanoniczny dla całej serii, co oznacza, że wydarzenia w nim przedstawione są traktowane przez Capcom jako faktyczne dzieje HUNKa.
Druga mini-gra, The Tofu Survivor, to humorystyczna wariacja na temat misji HUNKa. Gracz wciela się w biały serek tofu uzbrojony jedynie w nóż, a po każdym trafieniu zmienia kolor – od białego przez różowy po czerwony, co oznacza stan krytyczny. To parodia, ale ze względu na trudność bywa też traktowana jako dodatkowe wyzwanie dla osób, które chcą wycisnąć z Resident Evil 2 jak najwięcej. Oba scenariusze są dostępne w większości wersji gry, choć wariant na Nintendo 64 pozbawiony jest trybu Extreme Battle powiązanego z HUNKIem – Capcom zrekompensował to innymi trybami bonusowymi.
Scenariusz HUNKa ma też swoje ograniczenia, o których rzadko się mówi. W zależności od wersji, ekwipunek startowy jest inny – na przykład w wydaniu na Dreamcast HUNK otrzymuje nieco inny zestaw broni niż na PlayStation. To efekt drobnych decyzji Capcomu, który chciał dać powód do ponownego uruchamiania scenariusza na różnych platformach. W praktyce właśnie dlatego wiele osób wracało do The 4th Survivor po latach, porównując wyniki z innymi graczami na forach poświęconych serii.
Wersje gry na poszczególne platformy
W ciągu kilku lat Resident Evil 2 ukazał się na kilku konsolach i na komputerach osobistych, w nieco zmienionych wydaniach. Poniższa tabela porównuje najważniejsze różnice między najbardziej rozpoznawalnymi wersjami.
| Wersja | Rok wydania | Platforma | Kluczowe różnice względem pierwowzoru |
|---|---|---|---|
| Pierwsze wydanie | 1998 | PlayStation | Dwa scenariusze, HUNK i Tofu; brak obsługi analogów i wibracji; brak trybu Battle Mode |
| DualShock Version | 1998 | PlayStation | Obsługa analogów, wibracje, dodatkowy tryb Extreme Battle i system rankingu w bonusowych mini-grach |
| Resident Evil 2 Platinum | 1999 | PC | Zawartość wersji DualShock, dodatkowy trzeci poziom trudności Hard oraz Gallery Mode |
| Sega Dreamcast | 2000 | Dreamcast | Pełna zawartość wersji DualShock, kompatybilność z kartą VMU, w Japonii wydana jako Biohazard 2: Value Plus |
| Nintendo 64 | 1999 | Nintendo 64 | Największy cart w historii konsoli (512 Mb); obcięta muzyka i filmy; unikalne tryby (kolor krwi, stopień brutalności, surround) |
| GameCube | 2003 | GameCube | Wszystkie dodatki z DualShock, możliwość pomijania wstawek filmowych, poprawiona grafika |
| Game.com | 1999 | Game.com | Wersja monochromatyczna, uproszczona fabularnie, wydana tylko w Japonii i Stanach Zjednoczonych |
Wersja na Game.com to osobna historia – w praktyce jest to zupełnie inna gra, która nie korzysta z tła fabularnego oryginału, a jedynie z motywu zombie. Dla większości osób najważniejsze będą wydania na PlayStation, PC (Platinum) i GameCube, ponieważ to one oferują pełną zawartość i najwygodniejsze sterowanie. Jeśli ktoś szuka dziś kompletnej wersji Resident Evil 2 w możliwie przystępnej formie, warto zwrócić uwagę na edycję Platinum – zarówno dlatego, że dodaje trzeci poziom trudności, jak i dlatego, że łączy wszystkie dodatki z wydania DualShock.
Wydanie na Nintendo 64 jest warte osobnego omówienia, ponieważ pokazuje, z jakimi kompromisami wiązała się konwersja. Cart o pojemności 512 megabitów był w tamtym czasie największym w historii konsoli, a mimo to nie zmieścił pełnej ścieżki dźwiękowej i wszystkich przerywników. Angel Studios, które odpowiadało za konwersję, zdecydowało się na obcięcie kilku filmów i uproszczenie muzyki, ale jednocześnie dodało tryby, których nie miały inne wersje – między innymi wybór koloru krwi, regulację brutalności czy ręczne rozmieszczanie przedmiotów w lokacjach. To rozwiązanie zyskało drugie życie wśród osób, które dziś szukają wariantu o największej swobodzie eksploracji.
Regionalne wersje gry – Europa, USA, Japonia
Wersje europejska i amerykańska Resident Evil 2 są w praktyce identyczne. Inaczej wygląda sytuacja z wydaniem japońskim, które pojawiło się pod tytułem Biohazard 2. Capcom zdecydował się w nim na szereg uproszczeń, żeby gra była bardziej przystępna dla lokalnych odbiorców. Zmiany dotyczyły między innymi poziomu trudności – japoński „Normal” odpowiadał europejskiemu i amerykańskiemu „Easy”, zmodyfikowano też inwentarz i dodano auto-celowanie. Szersze tło historyczne produkcji dobrze opisuje hasło poświęcone Resident Evil 2 w polskiej Wikipedii, gdzie zestawiono wszystkie wersje i ich odrębności.
Te różnice są drobne, ale zauważalne dla osób, które miały okazję grać w obie wersje. Część fanów uważa, że japońska edycja ma swój własny urok i jest dobrym wyborem na pierwsze spotkanie z grą. Inni wolą wersję zachodnią, ponieważ oferuje większe wyzwanie i lepiej eksponuje mechanikę zarządzania ekwipunkiem, która jest sercem całej produkcji.
Warto też wspomnieć o okładkach i lokalizacji samej instrukcji. Wersja zachodnia miała w pudełku szczegółową mapę Raccoon City i komisariatu, która pomagała w pierwszych godzinach gry. W wydaniu japońskim instrukcja była skromniejsza, ale zawierała kilka dodatkowych not fabularnych, niewykorzystanych w finalnej wersji. To właśnie z tych not wyrosło wiele późniejszych opowieści fanowskich o losach postaci, które nigdy nie trafiły do kanonu serii.
Jak dziś podchodzić do oryginału
W 2026 roku Resident Evil 2 wciąż daje się grać z przyjemnością, o ile podejdzie się do niego z odpowiednimi oczekiwaniami. To produkcja sprzed ery dynamicznej kamery, dlatego osoby przyzwyczajone do remakeu z 2019 roku mogą początkowo czuć lekki dyskomfort. Stałe kąty kamery i pre-renderowane tła wymagają chwili przyzwyczajenia, ale w zamian oferują specyficzny klimat, którego trudno szukać w nowszych odsłonach.
Jeśli ktoś chce spróbować swoich sił w oryginale, warto zacząć od kilku prostych zasad:
- Wybierz pierwszy scenariusz Leona – jest uważany za nieco łatwiejszy na start i pozwala spokojniej poznać komisariat.
- Nie ignoruj notatek – wiele z nich daje wskazówki, gdzie szukać bezpiecznych kodów i nowych drzwi.
- Oszczędzaj amunicję – pistolety i strzelby są ograniczone, a w późniejszych etapach walki bywają nieuniknione.
- Zostawiaj niepotrzebne przedmioty w skrzynkach – ekwipunek ma twarde limity slotów.
- Zapisuj stan gry tylko przy maszynach do pisania – to jedyne stabilne punkty zapisu w grze.
Przydaje się też świadomość, że scenariusze A i B są uzupełniające, a nie wymienne. Dlatego jeśli ktoś chce zobaczyć pełną historię, powinien przejść oba warianty w kolejności Leon A, Claire B, Claire A, Leon B, a na końcu spróbować The 4th Survivor i The Tofu Survivor. To wymaga kilkunastu godzin, ale wciąż jest realistyczne w ramach jednego wieczoru, jeśli rozłoży się to na dwa podejścia.
Osobna kwestia to sterowanie. Na oryginalnym padzie od PlayStation bez analogów ruch postaci był cyfrowy, a to oznaczało, że Leon i Claire poruszali się w jednym z kilku z góry narzuconych kierunków. Po wydaniu DualShocka gra zyskała sterowanie analogowe, a wibracje dodały fizycznego wymiaru walkom. W edycji Platinum i na nowszych konsolach sterowanie działa płynnie, ale trzeba pamiętać, że intencją projektantów było wymuszanie ostrożnych ruchów, dlatego nawet wygodniejsze pady nie zmieniają faktu, że gra nagradza planowanie, a nie pośpiech.
Miejsce gry w serii i jej wpływ
Resident Evil 2 nie jest pierwszą częścią serii, ale w wielu rankingach uznawany jest za najbardziej wpływową. To właśnie ten tytuł ustalił schematy, które Capcom stosował przez kolejne lata: dwie grywalne postacie, komisariat policji jako centralna lokacja, menedżer ekwipunku w formie pudełek i zapis stanu gry powiązany z taśmami. Wiele z tych rozwiązań przetrwało w serii aż do Resident Evil 4, a pośrednio wpłynęło też na klimat Resident Evil Village i remakeu drugiej części z 2019 roku.
Warto też pamiętać, że gra miała duży wpływ na cały gatunek survival horroru. Mechanika ograniczonego ekwipunku, stałe kamery i pre-renderowane tła były później kopiowane lub rozwijane przez inne studia, choćby przy produkcjach z cyklu Silent Hill (tworzonego przez Konami) czy Clock Tower. Dlatego nawet jeśli ktoś nie zamierza grać w oryginał, znajomość Resident Evil 2 pomaga lepiej rozumieć, skąd wzięły się współczesne horrory nastawione na napięcie i zarządzanie zasobami. Jeśli szukasz podobnego klimatu w innej odsłonie serii, warto zwrócić uwagę na remake pierwszej części oraz na Resident Evil 3: Nemesis, który pod wieloma względami stanowi uzupełnienie historii Raccoon City.
Nie bez znaczenia jest też fakt, że Resident Evil 2 trafił do masowej świadomości graczy jako tytuł, który trudno było przejść bez mapy i notatek. W czasach przed internetowymi poradnikami wiele osób spisywało kody do sejfów w zeszytach, wymieniało się nimi na podwórku lub w szkole. Ten społeczny rytuał wokół gry sprawił, że Resident Evil 2 stał się jednym z pierwszych horrorów, o których rozmawiano nie tylko w kontekście fabuły, ale też rozwiązań projektowych. Część z tych rozmów – o limicie ekwipunku, o stresie związanym z zapisem stanu gry, o niespodziewanych śmierciach bossów – przetrwała w pamięci graczy do dziś i pojawia się przy każdej kolejnej odsłonie serii.
FAQ: Najczęściej zadawane pytania
Wielu czytelników wraca do Resident Evil 2 po latach albo słyszy o tytule przy okazji remakeu. Poniżej zebrałem odpowiedzi na pytania, które najczęściej pojawiają się w rozmowach o tej produkcji.
Na jakich platformach ukazał się oryginalny Resident Evil 2?
Oryginalny Resident Evil 2 ukazał się na PlayStation, Nintendo 64, Dreamcast, GameCube, komputerach osobistych oraz na przenośnej konsoli Game.com. Wersja na Game.com znacząco różni się od pozostałych, ponieważ jest monochromatyczna i uproszczona fabularnie.
Czy wersja europejska różni się od amerykańskiej?
Nie. Wydania europejskie i amerykańskie są identyczne pod względem zawartości. Różnice pojawiają się dopiero przy wersji japońskiej, która ukazała się pod tytułem Biohazard 2 i ma ułatwioną mechanikę oraz auto-celowanie.
Co wariant A i B oznaczają w praktyce?
Wariant A to pierwszy scenariusz wybranej postaci, a wariant B to jego uzupełnienie z perspektywy drugiej postaci. W wariancie B zmienia się rozmieszczenie przeciwników, niektóre postacie mają inne losy, a lokacje są delikatnie zmodyfikowane. Wariant Claire A i Leon B jest uznawany za kanoniczny dla całej serii.
Czy dodatkowe scenariusze z HUNKIem i tofu są warte przejścia?
Tak, szczególnie The 4th Survivor, który stanowi poważne wyzwanie i ma ranking czasowy. The Tofu Survivor to bardziej humorystyczna wariacja, ale też potrafi dać się we znaki ze względu na ograniczony ekwipunek. Oba scenariusze oferują dodatkową perspektywę na wydarzenia w Raccoon City.
Czy Resident Evil 2 jest trudny dla nowych graczy?
Gra bywa wymagająca, ale w większości przypadków wystarczy oszczędzanie amunicji, regularne zapisywanie stanu i uważne czytanie notatek. Osoby, które zaczynają od scenariusza Leona, zwykle radzą sobie lepiej, bo wariant ten jest uważany za nieco łatwiejszy na start.
Jak wypada oryginał na tle remakeu z 2026 roku?
To dwie różne produkcje, które mają swoje mocne strony. Oryginał oferuje specyficzny klimat pre-renderowanych teł i stałych kamer, a remake z 2019 roku stawia na nowoczesną kamerę i systemy walki. Oba tytuły dobrze działają osobno, a znajomość oryginału pomaga zauważyć smaczki dodane przez Capcom w remakeu.
Czy w 2026 roku wciąż warto zagrać w oryginalną wersję?
Tak, choć warto mieć świadomość, że to gra z 1998 roku. Mechaniki, które dziś mogą wydawać się archaiczne, wciąż oferują dużo napięcia i satysfakcji, szczególnie dla osób ceniących planowanie ekwipunku i eksplorację. To też ważny punkt odniesienia dla całego gatunku survival horror.
Co zrobić, jeśli nie mam dostępu do starej konsoli?
Najłatwiej dostępna jest dziś wersja na PC (edycja Platinum), którą można uruchomić na współczesnych systemach z użyciem kompatybilnościowych łatek. Kolejną opcją są wydania na GameCube, które dzięki konsolom wstecznej kompatybilności działają na wybranych modelach Wii. Dla osób, które szukają po prostu wygodnego dostępu, alternatywą pozostaje remake z 2019 roku.


Dodaj komentarz